Η κεντρική διοίκηση διαρθρώνεται σε Υπουργεία -κεντρικές υπηρεσίες, γενικές/ειδικές  γραμματείες, γενικές διοικήσεις- εποπτευόμενα ΝΠΔΔ και Ανεξάρτητες Αρχές, ανάλογα με τους τομείς πολιτικής στους οποίους δρα ο κρατικός μηχανισμός. Ενώ έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικές συγχωνεύσεις Υπουργείων και των εποπτευομένων από αυτά φορέων τα τελευταία χρόνια ή έχουν αλλάξει ονομασία, με στόχο τη σηματοδότηση του νέου τους ρόλου, η οργανωτική δομή του μεγαλύτερου μέρους της κεντρικής διοίκησης έχει μείνει σχεδόν αναλλοίωτη. Τα Υπουργεία είναι οργανωμένα με αυστηρά καθετοποιημένο τρόπο,  ο οποίος -σε συνδυασμό με άλλες παθογένειες- δυσχεραίνει τη χάραξη των δημόσιων πολιτικών σε επιχειρησιακό επίπεδο, και την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων πολιτικής.

Μέσα από το Ε.Π. «Διοικητική Μεταρρύθμιση 2007-2013» μπορεί να επιτευχθεί η αναδιοργάνωση των δομών της δημόσιας διοίκησης, ώστε να δημιουργηθεί η κατάλληλη βάση πάνω στην οποία θα οικοδομηθούν και άλλες μεταρρυθμίσεις που θα υποστηρίξουν τις κυβερνητικές προτεραιότητες και, κυρίως, το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης της χώρας. Οι παρεμβάσεις που προβλέπονται στο πλαίσιο του άξονα προτεραιότητας «Αναβάθμιση των δημόσιων πολιτικών μέσω του εκσυγχρονισμού του ρυθμιστικού πλαισίου και των δομών της Δημόσιας Διοίκησης» και ειδικότερα μέσω της κατηγορίας πράξεων 1.1.2β «Δράσεις για τον εξορθολογισμό και την επιχειρησιακή ανασυγκρότηση/βελτίωση υπηρεσιών και μονάδων» μπορούν να χρηματοδοτήσουν πράξεις που στοχεύουν στην ενίσχυση της επιτελικής λειτουργίας της διοίκησης, την ανάπτυξη του οριζόντιου συντονισμού των δημοσιών πολιτικών και την ενδυνάμωση του ελεγκτικού και εποπτικού ρόλου του κράτους.

ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΜΕΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΑΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

Οι αναδιοργανώσεις υποβοηθούνται από «έργα» οργανωτικής και επιχειρησιακής ανασυγκρότησης υπηρεσιών και φορέων σε κεντρικό και αποσυγκεντρωμένο κρατικό επίπεδο, με στόχο τη βελτίωση, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, της διοικητικής ικανότητας τους και τη μεγιστοποίηση της αποτελεσματικότητας και αποδοτικότητας των υπηρεσιών που παρέχουν στον πολίτη. Εστίαση γίνεται στην αναδιοργάνωση όλων των εποπτικών/ συντονιστικών/ στρατηγικών υπηρεσιών στο σύνολό τους και στην συνάρθρωση των μηχανισμών και των δομών σχεδιασμού και παρακολούθησης των δημόσιων πολιτικών σε ένα σύστημα που θα λειτουργεί με βάση τις αρχές της ποιότητας και της οικονομικότητας.

Με σκοπό την ενίσχυση της ενδο και δι-οργανωσιακής συνεργασίας, η οποία θα υπερβαίνει τα στεγανά των αρμοδιοτήτων και των καθετοποιημένων πολιτικών, τα Υπουργεία θα οργανωθούν κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να επικοινωνούν τόσο με το υπερκείμενο επίπεδο (πρωθυπουργικό), όσο και προς τα κάτω με τις δομές εφαρμογής των δημόσιων πολιτικών, θα διαμορφώνουν αμοιβαίους στόχους και θα αποκρίνονται συνολικά στα θέματα που ανακύπτουν (whole of government approach).

Επιδιώκεται η αντιμετώπιση σοβαρών δομικών προβλημάτων και δυσλειτουργιών που εμφανίζει η δημόσια διοίκηση, όπως:

-       η έλλειψη συντονιστικών μηχανισμών και οργανωμένων δομών κάθετης και οριζόντιας δι-υπηρεσιακής συνεργασίας και επικοινωνίας,

-       η οριζόντια ανάπτυξη της ιεραρχικής πυραμίδας σε υπερβολικά μεγάλο αριθμό οργανικών μονάδων (γενικών διευθύνσεων, διευθύνσεων και τμημάτων) με αποτέλεσμα την πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων και καθηκόντων, τον πολλαπλασιασμό των θέσεων ευθύνης και τον κατακερματισμό της οργάνωσης των υπηρεσιών σε οργανικές μονάδες βάσης πολύ μικρού αριθμού προσωπικού,

-       οι ενδο- και δι- υπηρεσιακές επικαλύψεις αρμοδιοτήτων σε συνδυασμό με την ύπαρξη μεγάλου αριθμού εποπτευομένων φορέων και αυτοτελών υπηρεσιών,

-       η απουσία οργάνωσης και περιγραφής της εργασίας σε θέσεις, καθηκοντολογίου και αξιολόγησης της απόδοσης των εργαζομένων,

-       οι αδυναμίες στοχοθεσίας, παρακολούθησης και μέτρησης των αποτελεσμάτων, σύνδεσής τους με τον προϋπολογισμό και αξιολόγησης της αποδοτικότητας και ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.

Οι παρεμβάσεις (μέσω των έργων αναδιοργάνωσης) στοχεύουν στην ολοκληρωμένη αντιμετώπιση των ανωτέρω προβλημάτων αποσκοπώντας:

• Στη βελτίωση του πολυ-επίπεδου συντονισμού και της συνοχής του κυβερνητικού έργου και την ενίσχυση του επιτελικού και εποπτικού ρόλου του κράτους που θα αποτυπώνεται στους νέους, σύγχρονους οργανισμούς των υπουργείων και των γενικών γραμματειών. Έμφαση θα δίνεται στην ανασυγκρότηση των κεντρικών υπηρεσιών μέσω της δημιουργίας δομών στρατηγικού σχεδιασμού, προγραμματισμού και αξιολόγησης των δημοσίων πολιτικών στη βάση σχεδίων δράσης/παραγόμενων ρυθμίσεων και προϋπολογισμού προγραμμάτων, καθώς και μηχανισμών οριζόντιας και κάθετης επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ των δημοσίων υπηρεσιών.
• Στη μείωση του λειτουργικού κόστους και τη βελτίωση της παραγωγικότητας και αποδοτικότητας των δημόσιων οργανώσεων, μέσω του εξορθολογισμού των δομών και της υιοθέτησης καινοτομικών μεθόδων εργασίας που διασφαλίζουν ταχύτερη, αποτελεσματικότερη, οικονομικότερη και ποιοτικότερη ανταπόκριση της δομής στις εκάστοτε αρμοδιότητές της.
• Στη βελτίωση της κατανομής του προσωπικού σε κεντρικό – αποκεντρωμένο επίπεδο και τη δημιουργία ευνοϊκότερου περιβάλλοντος για την ανάπτυξή του.
• Στην προώθηση της διαφάνειας και της λογοδοσίας και τη βελτίωση του βαθμού εμπιστοσύνης των πολιτών στο κράτος.
• Στην ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

Α. Για την αποτύπωση και αξιολόγηση της υφιστάμενης κατάστασης:

Μελέτη αποτύπωσης και αξιολόγησης της υφιστάμενης κατάστασης των υπηρεσιών κάθε Υπουργείου, τόσο στο οργανωτικό μέρος (αποστολή, όραμα, αρμοδιότητες, δομή, πόροι), όσο και στο επιχειρησιακό –λειτουργικό της μέρος (διαδικασίες, μέθοδοι και εργαλεία εργασίας). Ενδεικτικά, η υπό αναδιοργάνωση δομή μπορεί να μελετηθεί και να αξιολογηθεί ως προς τα εξής:

• Αποστολή, αρμοδιότητες, επιτελούμενες λειτουργίες και βαθμός επίτευξής τους.
• Αποτύπωση της δομής και της διαχρονικής της εξέλιξης, τρόποι διαμόρφωσης και συντονισμού αρμοδιοτήτων και μονάδων, κατανομή μεταξύ επιτελικών, επιχειρησιακών και υποστηρικτών καθηκόντων, εύρος εποπτείας και διαχρονική εξέλιξη του φαινομένου, υφιστάμενες ενδο–οργανωσιακές και διο–οργανωσιακές επικαλύψεις.
• Κατανομή προσωπικού σε οργανικές θέσεις (κατηγορία, κλάδο, ειδικότητα), υπηρεσιακές μονάδες και επίπεδα διοίκησης (τμήματα, διευθύνσεις, γενικές διευθύνσεις). Καταμερισμός εργασίας, εκτίμηση της απόδοσης των υπαλλήλων, του βαθμού ικανοποίησης/αδιαφορίας του προσωπικού από την εργασία του, οργανωσιακή κουλτούρα με πιθανά στοιχεία για τις στάσεις και τις συμπεριφορές των δημοσίων υπαλλήλων ως προς την υποδοχή οργανωτικών και λειτουργικών αλλαγών.
• Διασύνδεση των δομών με οικονομικούς πόρους, συστήματα προϋπολογισμού, στοχοθεσίας και παρακολούθησης/αξιολόγηση της αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας της υπηρεσίας μέσω δεικτών μέτρησης.

• Συντονισμός με εθνικούς και υπερεθνικούς οργανισμούς [πρόταση οργάνωσης του πλαισίου πολύ-επίπεδης διακυβέρνησης με τη διατύπωση σχεδίου νόμου-πλαίσιο για την καλύτερη διακυβέρνηση: ορισμός επιτελικού κράτους, δομή υπουργείων, ιδεατό εύρος εποπτείας, κριτήρια αναγκαιότητας αλλαγών της οργανωσιακής νομοθεσίας, συγκριτική ανάλυση αντίστοιχων οργανωτικών μοντέλων σε επιλεγμένα κράτη με καλές πρακτικές στην υποστήριξη της συνοχής των δημόσιων πολιτικών και στην προώθηση της πολιτικής για την καλή νομοθέτηση. Πρόταση δημιουργίας νέων διοικητικών μονάδων που συμβάλουν στην ενίσχυση της επιτελικής λειτουργίας των Υπουργείων στη βάση των σχεδίων δράσης και προϋπολογισμού προγραμμάτων, την προώθηση της πολιτικής για την καλή νομοθέτηση, τη συστηματική παρακολούθηση της ενσωμάτωσης και εφαρμογής του κοινοτικού δικαίου στην Ελλάδα και τον εθνικό υπουργικό και διυπουργικό συντονισμό, τόσο σε σχέση με τη διαμόρφωση θέσεων ενόψει κοινοτικών πρωτοβουλιών, ή σχεδιασμό θεμάτων ομοειδών ή παρεμφερή πεδίων πολιτικής, όσο και σε σχέση με την εφαρμογή των αποφασισθέντων σε κεντρικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο. Πρόταση δημιουργίας συντονιστικού κέντρου των δράσεων της κεντρικής κυβέρνησης και εποπτικού μηχανισμού των δράσεων των υπουργείων στα επί μέρους πεδία πολιτικής].

• Επίδραση της τεχνολογίας στην οργανωτική δομή της υπηρεσίας, στο καθημερινό έργο των υπηρεσιακών μονάδων και στην εσωτερική και εξωτερική επικοινωνία της υπηρεσίας.
• Εσωτερικές και εξωτερικές διοικητικές διαδικασίες (χρόνος ενδο-οργανωσιακής διεκπεραίωσης, ροή εργασιών, επικοινωνιακοί/συντονιστικοί κόμβοι, σημεία δυσλειτουργίας, συνδέσεις των δομικών χαρακτηριστικών της οργάνωσης με παρεχόμενες υπηρεσίες, αξιολόγηση από εσωτερικούς και εξωτερικούς πελάτες).
• Αποτύπωση των υποδομών (κτιριακή υποδομή, τεχνολογικός και ξενοδοχειακός εξοπλισμός), οικονομοτεχνική μελέτη για αξιοποίηση της υπάρχουσας περιουσίας.
• Εντοπισμός των επικαλύψεων ή της κατάτμησης των αρμοδιοτήτων, καθώς και της διασποράς και σύγχυσης των λειτουργιών όλων των επιπέδων διοίκησης στο σύνολο του κράτους.
• Σκοπιμότητα και οικονομικότητα σύστασης, αναδιάρθρωσης, συγχώνευσης, μετατροπής ή κατάργησης φορέων, υπηρεσιών, νπδδ, κ.λπ.
• Πολυκριτηριακή ταξινόμηση/τυπολογία των φορέων προς αναδιοργάνωση με βάση τη σημαντικότητα και αποδοτικότητα της υπηρεσίας, την ικανοποίηση πολιτών και εργαζομένων, την επιτελικότητα της δομής, τη ζήτηση (ποσοτική και ποιοτική) της παρεχόμενης υπηρεσίας, τη μορφή και το είδος των αρμοδιοτήτων/λειτουργιών (οριζόντιες επιτελικές, επιτελικές τομεακές, εκτελεστικές τομεακές, υποστηρικτικές).

Β. Για το σχεδιασμό της αναδιοργάνωσης της κεντρικής διοίκησης:

• Επαναπροσδιορισμός της αποστολής της υπηρεσίας, στρατηγική ανασκόπηση και αναθεώρηση των αναγκών της υπηρεσίας και των οργανικών θέσεων, μεταφορά αρμοδιοτήτων στις αποκεντρωμένες αρχές της κεντρικής διοίκησης και της αυτοδιοίκησης επί τη βάσει της νέας αρχιτεκτονικής δομής του κράτους.
• Διάκριση των δομών σε επιτελικές, υποστηρικτικές και επιχειρησιακές, εισαγωγή μέτρων άρσης πολυδιασπάσεων, ενοποίησης ομοειδών αντικειμένων, διόρθωσης εύρους εποπτείας, αναδιάταξης/αναβάθμισης ή συγχώνευσης ανενεργών διευθύνσεων/ τμημάτων, ενοποίηση/συγχώνευση των πολλαπλών οριζόντιων μονάδων κάθε Υπουργείου (για παράδειγμα, διευθύνσεις/τμήματα οικονομικού, διοικητικού, νομοθετικού έργου, κοινοβουλευτικού ελέγχου, πληροφορικής, διεθνών σχέσεων-μετάφρασης, κ.λπ.), κατάρτιση λειτουργικού οργανογράμματος, ανακατανομή των πόρων, σχεδιασμός και ενεργοποίηση μηχανισμών συντονισμού και επικοινωνίας, διαμόρφωση των διεπαφών.
• Χαρτογράφηση των αρμοδιοτήτων κάθε θέσης και των απαραίτητων ικανοτήτων – προσόντων για την κάλυψή τους, ανάπτυξη και εφαρμογή πρότασης αξιοποίησης και ανακατανομής προσωπικού με βάση την αντιστοίχηση των ικανοτήτων/δεξιοτήτων του υφιστάμενου ανθρώπινου δυναμικού στις πραγματικές ανάγκες και υποστήριξη της κινητικότητας μέσω της εκπαίδευσης, ώστε οι υπάλληλοι να έχουν τις γνώσεις και τις δεξιότητες που απαιτούνται για την εκπλήρωση των καθηκόντων τους σύμφωνα με το περίγραμμα της θέσης τους.
• Απλούστευση των ενδο-διοικητικών διαδικασιών με σκοπό την ταχύτερη και αποτελεσματικότερη διεκπεραίωσή τους, την τυποποίηση των μεθόδων λειτουργίας και την υιοθέτηση νέων μεθοδολογικών και τεχνολογικών εργαλείων/εγχειριδίων (προδιαγραφές, σχεδιασμός, ανάπτυξη/εκπόνηση, εφαρμογή, εκπαίδευση χρηστών και συμβουλευτική υποστήριξη).
• Εκπόνηση σχεδίου δράσης για την υλοποίηση της αναδιοργάνωσης κάθε φορέα, στο οποίο προσδιορίζονται, ενδεικτικά, οι στόχοι, οι όροι και προϋποθέσεις αναδιοργάνωσης, οι απαιτούμενες ενέργειες για την εφαρμογή της αναδιοργάνωσης (π.χ. ανακατανομή προσωπικού, πρόγραμμα κινητικότητας, απαιτούμενες νομοθετικές και κανονιστικές ρυθμίσεις, ενέργειες εκπαίδευσης των στελεχών στις νέες δομές και τις νέες επιχειρησιακές διαδικασίες, απαιτούμενες τεχνολογικές υποδομές), οι προτεραιότητες στην υλοποίηση των δράσεων (χρονική και σημαντικότητας), τα χρονοδιαγράμματα υλοποίησης, οι ρόλοι και αρμοδιότητες των εμπλεκομένων στο έργο, οι κρίσιμοι παράγοντες και διαδικασίες εφαρμογής και ανάπτυξης του έργου, οι κίνδυνοι/προκλήσεις της υλοποίησης, η επικινδυνότητα και οργανωτική τρωτότητα του έργου, οι κρίσιμοι φορείς για την ανάπτυξη του έργου (αναγκαίοι μηχανισμοί επικοινωνίας, συνεργασίας, συντονισμού), οι μετρήσιμοι δείκτες για την αξιολόγηση του βαθμού εκπλήρωσης των στόχων της αναδιοργάνωσης και ο μηχανισμός μέτρησης και αξιολόγησης εκροών και αποτελεσμάτων.
• Πρόταση των απαιτούμενων τροποποιήσεων του βασικού νόμου για την κυβέρνηση και τα κυβερνητικά όργανα (ν. 1558/85).

Γ. Για την εφαρμογή των αναδιοργανώσεων των δομών της κεντρικής διοίκησης:

• Η διαβούλευση με ηλεκτρονικό ή άλλο τρόπο είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη ενός κοινού οράματος με συνεργατικό σχεδιασμό και την ομαλή υλοποίηση των οργανωτικών αλλαγών. Ενδεικτικά, μπορούν να υλοποιηθούν ημερίδες διαβούλευσης με φορείς και εργαζομένους επί των αρχών και στόχων της αναδιοργάνωσης, δράσεις συλλογής προτάσεων/ ιδεών αναδιοργάνωσης από: α) εργαζόμενους στις υπηρεσίες β) πολιτική ηγεσία των υπηρεσιών και γ) αποδέκτες των υπηρεσιών (χρήστες) και ενέργειες διάχυσης των αποτελεσμάτων των αλλαγών, κ.λπ.
• Για τη λειτουργική προσαρμογή στο νέο μοντέλο διοίκησης μπορεί να αναληφθούν δράσεις εκπαίδευσης και συνεχούς υποστήριξης από αναδόχους των στελεχών της κεντρικής διοίκησης, καθώς και παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών/ υπηρεσιών τεχνικής υποστήριξης του δικαιούχου για την υλοποίηση της αναδιοργάνωσης.

Δ. Για την παρακολούθηση – αξιολόγηση του αποτελέσματος της αναδιοργάνωσης: Καθώς η αναδιοργάνωση είναι μια δυναμική διαδικασία ο δικαιούχος μπορεί να αναπτύξει ένα μηχανισμό παρακολούθησης της υλοποίησή της –για παράδειγμα, μέσω ενός κέντρου διαχείρισης γνώσης (ανάπτυξη πληροφοριακού συστήματος και μεθοδολογίας για την καταχώρηση και αυτοματοποιημένη επικαιροποίηση των δεδομένων)- καθώς και μέσω εφαρμογής συστημάτων στοχοθεσίας με επιχειρησιακούς δείκτες. Η αξιολόγηση μπορεί να είναι εκ των προτέρων, διαρκής και εκ των υστέρων (με εσωτερική/ εξωτερική αξιολόγηση). Η περιοδική αξιολόγηση της πορείας της αναδιοργάνωσης μπορεί να βοηθήσει τον δικαιούχο να υποστηρίξει και να ενσωματώσει τις τυχόν διορθωτικές παρεμβάσεις που απαιτούνται ή ακόμη και να επανασχεδιάσει το πρόγραμμα της αναδιοργάνωσης.

(από σχετική Πρόσκληση του Επιχειρησιακού Προγράμματος “Διοικητική Μεταρρύθμιση”)

βλέπε και Πρόσκληση 167 του ΕΠ ΚτΠ http://tinyurl.com/36slz46

National Health Information System in Estonia

Ο χάρτης έχει υιοθετηθεί ως πρότυπο ποιότητας από όλα τα επίπεδα της ολλανδικής κυβέρνησης. Ο τρόπος εφαρμογής του εξηγείται  στο e-Citizen  Workbook, ένα μέσο για τη συνειδητοποίηση και τη υιοθέτηση του από την πολιτική ηγεσία, τη διοίκηση με έμφαση στο ότι :

- αποτελεί ένα ενιαίο και κοινό, πρότυπο για τις απαιτήσεις ποιότητας του πολίτη που στηρίζει τη διαλειτουργικότητα
- η συνεργασία μεταξύ κυβερνητικών υπηρεσιών είναι προαπαιτούμενο για την εγγυημένη ποιότητα, στην παροχή ολοκληρωμένων δημοσίων υπηρεσιών
-ο σχεδιασμός υπηρεσιών με επίκεντρο τον πολίτη, είναι προϋπόθεση για την υιοθέτηση και την ψηφιακή ενσωμάτωση

Ο χάρτης αποτελεί τη βάση για την εθνική μέτρηση της ικανοποίησης των πολιτών για την παροχή υπηρεσιών στην αλυσίδα γεγονότων της ζωής.  Επιπλέον αποτελεί και κριτήριο αξιολόγησης για τα ετήσια Βραβεία eParticipation (www.epractice.eu / cases / CLEPA).

Το e-Citizen  Charter ήταν νικητής των βραβείων για την Ευρωπαϊκή Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση  2007 (Global e-Democracy Forum, Παρίσι, Οκτώβριος 2007) και Φιναλίστ των πανευρωπαϊκών υπηρεσιών ηλεκτρονικής διακυβέρνησης Awards 2007 (υπουργική διάσκεψη ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, της Λισσαβόνας, Σεπτέμβριος 2007). Επιπλέον, έχει λάβει το Good Practice Label 2007 και συνιστάται από τον ΟΗΕ, του ΟΟΣΑ και του Συμβουλίου της Ευρώπης.  Μέχρι σήμερα η eCitizen Χάρτη έχει μεταφραστεί σε δεκατρείς γλώσσες (www.epractice.eu / cases / ECC

e-Citizen charter στα ελληνικά (μετάφραση από Ηλία Καστρίτη)

Presentations during the Ministerial Conference “eHEALTH FOR INDIVIDUALS, SOCIETY AND ECONOMY”
http://www.ehealth2009.cz/Pages/104-Programme.html

Για όσες/ους δεν μπόρεσαν να συμμετέχουνν, τα αποτελέσματα της συνάντησης εργασίας, οι παρουσιάσεις και το σχετικό υλικό, είναι στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://www.infosoc.gr/infosoc/el-GR/grafeiotypou/news/opis_news/general/workshop_26-03-2009.htm

και κάποια συμπεράσματα

1. Πρόγραμμα

2. Περίληψη – Συμπεράσματα

3.  Εισαγωγή στην ημερίδα

4. Ευρήματα από ελέγχους έργων Πληροφορικής στην Υγεία

http://ec.europa.eu/information_society/activities/health/docs/events/whit2008/ec-whit08report-final.pdf

‘...είναι φανερό ότι θα πρέπει να αναζητηθούν οι διαδικασίες εκείνες που θα επιτρέψουν ένα ελάχιστο (κατά περίπτωση) απαιτούμενο επίπεδο πληροφοριακής οργάνωσης, προκειμένου να βελτιωθεί αισθητά ο παραδοσιακός τρόπος λειτουργίας των Νοσοκομείων και να διευκολυνθεί η Κεντρική Υπηρεσία της ΥΠΕ (τέως ΔΥΠΕ, τέως ΠεΣΥΠ) στη συλλογή και συστηματική παρακολούθηση στοιχείων για τη λήψη αποφάσεων που αφορούν το χώρο της Υγείας. Για το λόγο αυτό έχουν προδιαγραφεί τα ακόλουθα επίπεδα πληροφοριακής οργάνωσης στα οποία μπορεί να φτάσει ένα Νοσοκομείο.

Πίνακας : Επίπεδα Πληροφοριακής οργάνωσης Νοσοκομείων

Ανεξάρτητα από τη διαβάθμιση που θα αποφασιστεί ανά νοσοκομείο και ΠεΣΥ, για να επιτευχθούν οι στόχοι που έχουν τεθεί για τη πληροφοριακή οργάνωση των Υγειονομικών Περιφεριών (πρώην ΔΥΠΕ, πρώην ΠΕΣΥΠ) , θα πρέπει όλα τα νοσοκομεία της χώρας να φτάσουν τουλάχιστο στο 3ο επίπεδο όσον αφορά την πληροφοριακή τους υποδομή (βλέπε παραπάνω πίνακα).’

Ανέφερε επίσης ως στόχους :

‘Δεδομένου του ήδη διαφορετικού επιπέδου μηχανογράφησης των Νοσοκομείων της χώρας, αλλά και όλων των άλλων παραγόντων που επηρεάζουν την ανάπτυξη αυτή (στελέχωση, μέγεθος, υποστήριξη, κλπ), αναμένεται κάποια νοσοκομεία να προχωρήσουν σε μεγαλύτερο βαθμό και ολοκλήρωση τη μηχανογράφησή τους. Ετσι θα υπάρξουν ορισμένες ΥΠΕ (πρώην ΔΥΠΕ, πρώην ΠΕΣΥΠ) που θα έχουν τη δυνατότητα να αποτελέσουν πρότυπα σε σχέση με τη διείσδυση της Πληροφορικής. Στις ΥΠΕ (πρώην ΔΥΠΕ, πρώην ΠεΣΥΠ) οι στόχοι θα έπρεπε να είναι:

1. Υλοποίηση μιας πρώτης γενιάς φακέλου ασθενούς που θα αποτελέσει τη βάση για ηλεκτρονικό φάκελο με δυνατότητα πρόσβασης από όλους τους έχοντας την εξουσιοδότηση.
2. Ολοκλήρωση των νοσοκομειακών συστημάτων και των ΚΥ με τρόπο ώστε όλα τα περιλαμβανόμενες ΥΠΕ (πρώην ΔΥΠΕ πρώην ΠεΣΥΠ) να μπορούν να διαχειριστούν πλήρως τους ασθενείς τους συμπεριλαμβανομένων υπηρεσιών όπως ραντεβού, να ολοκληρώσουν τα υποσυστήματά τους και να υποστηρίξουν παραγγελίες εξετάσεων, παραλαβή αποτελεσμάτων και συνταγογράφηση.
3. Δυνατότητα χρήσης του ΕΣΥnet για κλείσιμο ραντεβού, παραπομπών για εξετάσεις σε όλα τα γεωγραφικά τμήματα των συγκεκριμένων ΥΠΕ (πρώην ΔΥΠΕ πρώην ΠεΣΥΠ).
4. Οι περιφερειακοί ιατροί να έχουν τη δυνατότητα να συμβουλεύονται τους ιατρούς των νοσοκομείων της περιφέρεια μέσω τηλε-συνεργασίας
5. Ο ιατρός θα έχει τη δυνατότητα να δει το φάκελο ασθενούς της ΥΠΕ (πρώην ΔΥΠΕ πρώην ΠεΣΥΠ), 24 ώρες το 24ωρο. Ο φάκελος αυτός θα είναι «φυσικά» αποθηκευμένος στο νοσοκομείο.
6. Η ΥΠΕ (πρώην ΔΥΠΕ πρώην ΠεΣΥΠ) (ή ο Διοικητής) να μπορεί ανά πάσα στιγμή να έχει στοιχεία για τη διοίκηση της ΥΠΕ (πρώην ΔΥΠΕ πρώην ΠεΣΥΠ) (MIS σύστημα) αλλά και για το κόστος λειτουργίας του.

Τι συνεχίζει να υλοποιείται στην Υγεία

Μέσω των επονομαζόμενων «Ολοκληρωμένων Πληροφορικών Συστημάτων Υγείας (ΟΠΣΥ)» που αναπτύσσονται στις 7 πλέον Υγειονομικές Περιφέρειες (πρώην 17 ΔΥΠΕ / ΠεΣΥΠ) μέχρι το αργότερο 2009, επιδιώχθηκε από το Υπουργείο Υγείας μέσω των ΥΠΕ (αξιοποιώντας πόρους από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Κοινωνία της Πληροφορίας», η πληροφοριακή οργάνωση τουλάχιστον 3ου επιπέδου στις μονάδες υγείας σε όλη την Ελλάδα ώστε να εξασφαλίζεται η λειτουργία κλινικού ιατρικού φακέλου του νοσοκομείου ο οποίος μεταξύ άλλων στηρίζεται σε σύστημα διαχείρισης δεδομένων ιατρικού φακέλου ασθενούς (στόχος 1 ως άνω). Μέσω της υλοποίησης των έργων βάσει της αρχιτεκτονικής τους, επιδιώκεται η τεχνική διαλειτουργικότητα με άλλα συστήματα εντός των μονάδων υγείας αλλά και των κέντρων υγείας (Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας) (στόχος 2 ως άνω) .Τα συστήματα ΤΠΕ βάσει των εγκεκριμένων επενδυτικών σχεδίων, είναι ασθενοκεντρικά και ο ασθενής θεωρείται ως ο δια βίου κύριος συντελεστής στη διαδικασία της παροχής υπηρεσιών υγείας. Στα ΟΠΣΥ περιέχονται πολλές οντότητες (entities) όπως το περιστατικό, η επίσκεψη του ασθενούς, τα οικονομικά στοιχεία και πολλές άλλες που συνδέονται με τα παραπάνω. Όμως η οντότητα του ασθενούς είναι η κεντρική οντότητα στο ΟΠΣ με διαβαθμισμένη πρόσβαση ανάλογα με τα δικαιώματα του κάθε ρόλου. Έτσι κάθε ασθενής που έρχεται για πρώτη φορά σε “επαφή” με το ΕΣΥ (σε μια δηλ. μονάδα υγείας εντός της υγειονομικής του περιφέρειας) αποκτά έναν μοναδικό Αριθμό Μητρώου Ασθενούς (ΕΑΜΑ) ίδιος εντός της ΥΠΕ. Η συστημική αυτή αρχιτεκτονική σε συνδυασμό με την περιφερειακή διάσταση των ΟΠΣΥ , δίνει τη δυνατότητα διαχείρισης χρόνιων ασθενειών και προληπτικής ιατρικής φροντίδας στους πολίτες της περιφέρειας

Ο στόχος 3 επιδιώκεται μέσω του Σύζευξις καθώς τις αντίστοιχες ενσωματωμένες εφαρμογές διαχείρισης ραντεβού στα ΟΠΣΥ, ενώ η επίτευξη των στόχων 4 και 5, παρότι παρέχεται η τεχνολογική δυνατότητα, εξαρτάται απόλυτα, όπως είναι γνωστό, από την ικανότητα οργανωσιακής αφομοίωσης και χρήσης των ΟΠΣΥ στην καθημερινή ιατρική και διοικητική πρακτική

Η πληροφοριακή οργάνωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας

Η δημιουργία και λειτουργία του Εθνικού Ηλεκτρονικού Φακέλου Ασθενούς (ΕΗΦΑ) ο οποίος θα είναι προσβάσιμος με απόλυτα ασφαλή τρόπο τόσο από τους επαγγελματίες υγείας (θεράποντες ιατρούς) όσο και από τον ίδιο τον ασθενή ανεξάρτητα του τρόπου και χώρου αποθήκευσης των επιμέρους στοιχείων του φακέλου αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη στοιχειώδη παροχή υπηρεσιών σε όλη τη χώρα αλλά και στο εξωτερικό (βλ. πρόσφατη σύσταση από την EΕ για τη διαλειτουργικότητα)

Βασικό ζήτημα  για την δημιουργία του ΗΕΦΑ που συνεχίζει να υφίσταται, είναι η συναίνεση στον καθορισμό ενός ελάχιστου συνόλου δεδομένων και η τυποποιημένη ανταλλαγή στοιχείων του Ηλεκτρονικού Φακέλου Ασθενούς (όπως αυτός τηρείται ανά φορέα) μεταξύ των φορέων υγείας με δομημένο τρόπο μεταξύ συστημάτων διαφορετικών κατασκευαστών και η συνένωση αυτών προκειμένου να δημιουργηθεί ο πλήρης φάκελος.

Η χρήση προτύπων και πρωτοκόλλων διεθνά αποδεκτών στη δόμηση και λειτουργία εφαρμογών, ως ένα βαθμό επιτυγχάνεται από το υλοποιούμενα έργα ΟΠΣΥ. Ωστόσο η ευρεία αποδοχή πρέπει να στηρίζεται σε ανοικτά συστήματα και διαλειτουργικές αρχιτεκτονικές ΗΦΑ, έχοντας υπόψην και τις μεθόδους / τεχνικές τυποποίησης όπως XML DTDs για τον χώρο της υγείας, τις εργασίες του CEN (TC 251), την έκδοση 3.0 του HL7 κα.

Υπάρχει δρόμος ακόμα Τι δείχνει η εμπειρία

Αν με τον όρο ηλεκτρονικό φάκελο ασθενούς νοείται η ηλεκτρονική εκδοχή του φακέλου ασθενούς ως εκείνο το κομβικό σημείο αναφοράς για την κατάσταση και εξέλιξη της υγείας των πολιτών τότε ο εθνικός ηλεκτρονικός φάκελος ασθενούς (και κατ’ επέκταση υγείας) είναι δυνατόν να αποτελείται από επιμέρους φακέλους ο οποίος με τις απαραίτητες εφαρμοζόμενε πολιτικές να παρέχει ενιαία ασφαλή πρόσβαση στα ενδεδειγμένα (ελάχιστα συμφωνημένα) δεδομένα με τη συγκατάθεση του ασθενούς. Ο ΗΦΑ ενισχύει την αποτελεσματικότητα των ιατρονοσηλευτικών διεργασιών, μειώνει τα λάθη και την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας, εξορθολογίζει τα κόστη μέσω της τυποποίησης της πληροφορίας.

Ενώ όμως η ανάπτυξη του Ηλεκτρονικού Φακέλου Ασθενούς (Υγείας) με όρους τεχνολογικούς ή αρχιτεκτονικής έχει σε ένα βαθμό ωριμάσει ή εξελίσσεται βάσει διεθνών προτύπων, τα εμπόδια για την υιοθέτησή του στην ιατρική πρακτική δεν έχουν συστηματικά αντιμετωπιστεί κυρίως από τους ίδιους τους συντελεστές διοίκησης, λειτουργίας και παροχής υπηρεσιών υγείας στον ΕΣΥ. Έτσι η διοικητική διαλειτουργία, ζητήματα ασφάλειας, κτήσης και διαφύλαξης της ιδιωτικότητας των δεδομένων , η μετάπτωση παλαιών δεδομένων, η οργανωτική αδράνεια και αντίδραση των επαγγελματιών υγείας, οι κοινωνικές διαστάσεις της απομακρυσμένης πρόσβασης στα ιατρικά δεδομένα των πολιτών (κανόνες, δεοντολογία, προστασία προσωπικών δεδομένων), η ηλεκτρονική αρχειοθέτηση και η διαφύλαξη της συνέχειας στην περίθαλψη των ασθενών, η νομική πλευρά της εξουσιοδότησης πρόσβασης και αλλαγής (υπογραφές),  παραμένουν όχι μόνο για την Ελλάδα ανοικτά θέματα που επιβάλλουν είτε κανονιστική ρύθμιση είτε διαμόρφωση μιας κοινής, πολιτικής και κοινωνικής προσέγγισης.   Για αυτό τον λόγο, μετά τη διασφάλιση μιας σχετικά ενιαίας τεχνολογικά υποδομής σε αρκετές μονάδες υγείας, στρατηγικό στόχο  της Ελλάδας θα έπρεπε να αποτελεί η εφαρμογή  σε εθνική ή δια-περιφερειακή κλίμακα μιας διαλειτουργικής ”2ης γενιάς” φακέλου ασθενούς  (υγείας) καθώς και ο προσδιορισμός των αναγκαιών δομών (διακυβέρνησης, επιχειρησιακών, κα) για τη σύσταση (θεσμική), εφαρμογή (επιχειρησιακή – οργανωτική) και λειτουργία (συστήματα, εκπαίδευση, διαχείρισης της αλλαγής) του «δια-βίου» ηλεκτρονικού φακέλου υγείας του Έλληνα πολίτη, εντός κατ’ αρχάς, του Ευρωπαϊκού χώρου υπηρεσιών Υγείας

Ενδεικτικές πρωτοβουλίες (χωρίς ιεράρχηση) για τα επόμενα χρόνια – «ανοικτές» προτάσεις σε θεσμικό, προπαρασκευαστικό, διαχειριστικό, κλινικό, συστημικό, οργανωτικό επίπεδο όπως η/ο

1. διερεύνηση (διαδικασίες) και επιβεβαίωση της αυτοματοποιημένης ενημέρωσης (μεταφοράς)  του ΕΗΦΑ με στοιχεία  ιατρικών και άλλων πράξεων, μεταξύ διαφορετικών συστημάτων και φορέων (ιδιαίτερα δια-περιφερειακών)  δυνατότητα ενημέρωσης του ηλεκτρονικού ιατρικού φακέλου ασθενούς με στοιχεία ιατρικών πράξεων από τους διάφορους φορείς του συστήματος υγείας και ειδικότερα:

·         Δευτεροβάθμια φροντίδας υγείας (ενδεικτικά: ιατρικό εξιτήριο, ιατρικές πράξεις, αποτελέσματα εξετάσεων)

·         Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας (ενδεικτικά: παραπομπές για εξετάσεις, παραπομπές στην δευτεροβάθμια  φροντίδα)

·         Ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα (αποτελέσματα εξετάσεων)

·         Ιδιωτικά φαρμακεία (εκτέλεση συνταγών)

η διερεύνηση μπορεί να γίνει μέσω έργου – οδηγού (σε όλο το εύρος 2 ή και περισσοτέρων ΥΠΕ (πρώην ΔΥΠΕ πρώην ΠεΣΥΠ) όπου θα επιδειχθεί η δυνατότητα αμφίδρομης επικοινωνίας και ηλεκτρονικής ανταλλαγής διοικητικών στοιχείων και στοιχείων ιατρικού φακέλου μεταξύ των βασικών φορέων παροχής υγείας.

1. διακυβερνητικός, επιχειρησιακός και οργανωτικός σχεδιασμός για τη σύσταση και λειτουργία μόνιμης δομής ανάπτυξης, συντήρησης και εξέλιξης προτύπων στην ηλεκτρονική  Υγεία με έμφαση στη διαλειτουργικότητα.
2. στρατηγική μελέτη της μετάβασης από το αναλογική στη ψηφιακή διαχείριση της πληροφορίας των ασθενών (ΗΦΑ) σε ευρωπαϊκό, εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο και οι δράσεις της Ελλάδας
3. η εγκαθίδρυση διαδικασιών πιστοποίησης εφαρμογών ΤΠΕ από τους προμηθευτές (εγχώριους και αλλοδαπούς) , συστημάτων και οργανωτικών μονάδων υγείας προκειμένου για τη λειτουργία ηλεκτρονικής διαχείρισης δεδομένων ασθενών
4. ανάπτυξη σεναρίων και διατύπωση τεκμηριωμένων προτάσεων για την εισαγωγή του ΗΦΑ μέχρι το 2020 βάσει των εγκατεστημένων ΟΠΣΥ και των εξελίξεων τους: ζητήματα συντονισμού, διασφάλισης της ποιότητας, μετάβασης στο νέο ηλεκτρονικό τρόπο διαχείρισης και διακίνησης της πληροφορίας,  πρόσβασης στα αρχεία και επίλυσης ζητημάτων
5. μεθοδολογική αξιολόγηση των ιατρικών συστημάτων και της δόμησης των ΗΦΑ που λειτουργούν στις Μονάδες υγείας (εντός Μονάδας και σε επίπεδο Περιφέρειας), οι τεχνικές επιλογές (πλεονεκτήματα – βελτιώσεις) και προσδιορισμό των ελάχιστων δεδομένων για τη διαλειτουργία
6. αξιολόγηση του επιπέδου διαλειτουργικότητας, η κριτική αποτίμηση διεθνών προτύπων διαλειτουργικότητας των ΗΦΑ και η μέτρηση των επιπτώσεων από την εισαγωγή σε εθνική κλίμακα του επιλεγμένου προτύπου
7. διαβούλευση του περιεχομένου και της δόμησης του Φακέλου Υγείας καθώς και των σεναρίων εξάπλωσης στο ΕΣΥ με τις κοινότητες των επαγγελματιών υγείας τόσο στο ΕΣΥ όσο και εκτός ΕΣΥ. Η παράλληλη διοργάνωση workshops μέσα σε Μονάδες Υγείας επίδειξης των ωφελημάτων του ΗΦΑ βάσει σεναρίων χρήσης, καταγραφής απόψεων, στάσεων και προτάσεων και αξιολόγησης
8. προσδιορισμός των ελαχίστων απαιτήσεων πληροφορίας του ΗΦΑ (patient summary), η διασφάλιση της πρόσβασης, ενημέρωσης και η επίδραση στην  κινητικότητα των ασθενών (εντός και εκτός Ελλάδας) ιδίως μεταξύ τη Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και άλλων βαθμίδων υγείας
9. επιλογή και ειδική κατάρτιση του κρίσιμου πυρήνα επαγγελματιών υγείας ως «πρωτοπόρων» στη διάδοση της ασθενοκεντρικής αντίληψης και αξιοποίησης αρχών λειτουργίας και αποδοχής του Εθνικού Ηλεκτρονικού Φακέλου Ασθενούς
10. υποστήριξη της παραγωγικής λειτουργίας του ΗΦΑ μέσω εστιασμένων δράσεων τοπικού ανασχεδιασμού διεργασιών / διαχείριση της αλλαγής της βέλτιστης χρήσης του ΗΦΑ στην πράξη αλλά και αξιοποίησης συμβολαίων (προγραμματικών συμφωνιών) διαχείρισης συστημάτων και διεργασιών από μεγάλους, ικανούς και φερέγγυους ιδιωτικούς σχηματισμούς με έμφαση στην ασφάλεια, την εμπιστευτικότητα και τη διασφάλιση της επιχειρησιακής συνέχειας
11. θεσμική στήριξη όσον αφορά θέματα διαχείρισης του ιατρικού απορρήτου, δεοντολογίας,  ασφάλειας πληροφοριών και η κατάρτιση αναγκαίων ρόλων (δεξιοτήτων,  γνώσεων, αρμοδιοτήτων, υπευθυνοτήτων ) που απαιτείται για τη κατάλληλη χρήση του ΗΦΑ
12. συνέργεια και συνεργασία των ιδιωτικών μονάδων υγείας και ιατρών στη συνέχεια της ιατρικής περίθαλψης των ασθενών με τις μονάδες υγείας του ΕΣΥ
13. αξιολόγηση της επίδρασης των μεταρρυθμίσεων και οργανωτικής συγκρότησης του ΕΣΥ στην ταχύτητα και έκταση της υιοθέτησης του εθνικού ΗΦΑ : σενάρια εθνικής εφαρμογής μέχρι το 2020, ενδεικτικού προγράμματος δράσεων (εθνικό – περιφερειακό και τοπικό επίπεδο) και αποτίμησης συνολικού κόστους κτήσης (ανάπτυξης + λειτουργίας)
14. αξιολόγηση των Δημοτικών υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας: προϋποθέσεις, αποτίμηση ετοιμότητας, δράσεις και κόστος για την  ένταξη στον Εθνικό Ηλεκτρονικό Φάκελο Ασθενούς (Υγείας)
15. η προώθηση της διαλειτουργίας του ΗΦΑ ως πυρήνα διάθεσης των πληροφοριών με το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης  (ιδιωτικό – δημόσιο) : σχεδιαστικές επιδράσεις, πρόσβαση και επιλογές διακυβέρνησης
16. θεσμοθέτηση πλαισίου κινήτρων, μετρήσιμων στόχων και συστήματος διοίκησης επιδόσεων οργανισμών υγείας βασιζόμενοι στην ολοκλήρωση δομής / υποδομής ΗΦΑ
17. μελέτη σεναρίων ανάπτυξης λειτουργίας και χρήσης του  ΗΦΑ  σε επείγοντα περιστατικά, στην προνοσομειακή φροντίδα και στην κατ’ οίκον φροντίδα
18. καθιέρωση μιας διαρκούς αποτίμησης πρωτοβουλιών / προγραμμάτων χρήσης ΗΦΑ στην κλινική πράξη και τη διοίκηση μονάδων υγείας
19. η προώθηση τη αναγκαίας εμπιστοσύνης για την κοινωνική αποδοχή της απομακρυσμένης ηλεκτρονικής πρόσβασης σε ιατρικά, προσωπικά δεδομένα των πολιτών: «παράδειγμα», κανόνες, στάσεις & αντιλήψεις, δεοντολογία και εμπιστοσύνη
20. η θεσμική, νομική και κανονιστική προσέγγιση ζητημάτων αποθήκευσης και διαχείρισης δεδομένων υγείας
21. αξιολόγηση και ανταλλαγή καλών πρακτικών, ποια σημεία μπορούν να μεταφερθούν και ποια να αποφευχθούν σε υλοποιήσεις ΗΦΑ εντός Μονάδων Υγείας (micro)

Ανάγκη εξειδίκευσης, διαστασιολόγησης, μέσω σύνδεσης με την πραγματικότητα (reality check)

Οι παραπάνω προτάσεις (όχι κατ΄ ανάγκη υπό τη μορφή «έργων», αφού πολλές αποτελούν θεσμική αρμοδιότητα του/των καθ’ ύλην αρμοδίων φορέων άσκησης πολιτικής), θα πρέπει να  λάβουν προφανώς υπόψη

1. την εθνική στρατηγική για την ηλεκτρονική υγεία μέχρι το 2015 της χώρας
2. το eHealth Action Plan και τις δεσμεύσεις της χώρας έναντι αυτού τις Προτάσεις του ΥΥ κ’ ΚΑ για την σύνταξη των κατευθύνσεων Εθνικής Στρατηγικής Ανάπτυξης 2007-2013
3. το εθνικό χάρτη για την ηλεκτρονική υγεία που έχει κατατεθεί στην ΕΕ (με τις δεσμεύσεις της χώρας)
4. τα αποτελέσματα των έργων ΤΠΕ (ΟΠΣΥ)  που συγχρηματοδοτούνται από το ΕΠ ΚτΠ στον τομέα της Υγείας καθώς και τις σχετικές
5. την αξιολόγηση πρωτοβουλιών (επιτυχημένων ή μη) εφαρμογής ή/και λειτουργίας ολοκληρωμένου ηλεκτρονικού φακέλου υγείας στις ΥΠΕ ή /και Μονάδες – Δίκτυα Υγείας
6. την πρωτοβουλία τυποποίησης του ΥΥΚΑ με την συνεργασία του με τον ΕΛΟΤ (Τεχνική Επιτροπή Υγείας) και ΚΕΣΥ
7. τις δικτυακές υπηρεσίες του Σύζευξις
8. την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και τις γνωματεύσεις περί ζητημάτων διαχείρισης ιατρικών δεδομένων
9. την αξιολόγηση της ετοιμότητας των μονάδων υγείας και επαγγελματιών υγείας  για «αφομοίωση» των αλλαγών εξαιτίας της λειτουργίας των ΤΠΕ (ΟΠΣΥ)
10. το επίπεδο της κατάρτισης σε σχέση με θέματα ασφάλειας στη διαχείριση δεδομένων υγείας, της χρήσης ΤΠΕ κα.
11. την πρόταση για την ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας φροντίδας και την ολοκλήρωση του ΕΣΥ στην Ελλάδα από το ΥΥΚΑ (σύμφωνα με την οποία «Καθιερώνεται η χρήση ενιαίου τύπου ηλεκτρονικού φακέλου (ΗΦ) ασθενούς σύμφωνα με τα πρότυπα των ήδη υπαρχόντων σε χώρες που τον χρησιμοποιούν (Μεγάλη Βρετανία, Σουηδία) αλλά και τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής πραγματικότητας. Τα υποχρεωτικά πεδία που πρέπει να περιέχει ο ΗΦ θα καθοριστούν με απόφαση του ΥΥΚΑ, ώστε να είναι δυνατό να χρησιμοποιείται ο ίδιος φάκελος πανελλαδικά, και να περιέχει την ίδια μορφή πληροφορίας. Η ταξινόμηση των νοσημάτων πρέπει απαραίτητα να είναι ενιαία σε όλη την Ελλάδα και να συμφωνεί με τις πιο πρόσφατες εκδόσεις των διεθνώς χρησιμοποιούμενων ταξινομήσεων (ΙCD ή/και ΙCPC)» και αλλού …¨Ο ΗΦ θα πρέπει να ενημερώνεται σε κάθε επίσκεψη του ασθενούς και για κάθε παραπομπή σε ειδικευμένο γιατρό, εργαστήριο ή νοσοκομείο. Ο φάκελος πρέπει να είναι απλός στη χρήση του ώστε να μπορεί ο γιατρός να τον συμπληρώνει μόνος του χωρίς τη βοήθεια εξειδικευμένου προσωπικού. Επίσης είναι δυνατό να γίνεται και η συνταγογράφηση φαρμάκων μέσω αυτού, εφόσον ολοκληρωθεί η απλοποίηση της διαδικασίας συνταγογραφίας. Όπου δεν είναι δυνατή η εφαρμογή του ΗΦ, είναι υποχρεωτική η καταγραφή όλων αυτών των δεδομένων σε ενιαίου τύπου κάρτα ασθενών»
12. την πρόσφατη πρόταση της Επιτροπής για τη δια-συνοριακή διαλειτουργία των ηλεκτρονικών φακέλων υγείας (electronic health records)

Σχετικοί σύνδεσμοι

http://svn.openehr.org/specification/BRANCHES/Release-1.0.1-candidate/publishing/architecture/overview.pdf

http://en.wikipedia.org/wiki/Electronic_health_record

http://www.epractice.eu/files/media/media_754.pdf

http://www.e-health-insider.com/tc_domainsBin/Document_Library0282/Goodpracticeguidelineselectronicrecords0903.pdf

http://ec.europa.eu/information_society/activities/health/policy_action_plan/index_en.htm

http://ec.europa.eu/information_society/activities/health/policy_action_plan/i2010subgroup/national_roadmaps/index_en.htm

http://lomiweb.med.auth.gr/education/iatrikiPliroforiki1/kefalaio5-2006.pdf

http://www.cis.aueb.gr/CIS_Reviews/reviews/AUEB_CIS_COD-0306_v1.1.pdf

http://www.ygeia-pronoia.gr/documents/sxedio_programmatos_anaptixis.doc

http://www.e-health-insider.com/tc_domainsBin/Document_Library0282/Goodpracticeguidelineselectronicrecords0903.pdf

]]> http://publicvalue.wordpress.com/2008/09/09/%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%85%ce%b3%ce%b5%ce%af%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1/feed/ 0 37.977181 23.731622 37.977181 23.731622 Ilias